Γλυκερία ; Ένα αντίο

Ένα αντίο 

Um Adeus Κοιτάζω τα καράβια που περνάνε Και πάνω τους αγάπες ναυαγοί Ψάχνουν άλλη γη, άλλες στεριές ζητάνε Μ’όνειρα παλιά σ’άλλη ξενιτιά πάνε Νομίζω πώς φωνάζουν τ’όνομά μου Κι ακούω τη καρδία μου να χτυπά Πάρε μας μακριά, μου λένε τα ονειρά μου Μα καρδιά μου εσύ λύγισες ξάνα, σήμερα. Τι φοβήθηκες ψυχή μου Που θα μείνω μοναχή μου; Ή το δρόμο που θα ταξιδέψω; Έχω τόσο πόνο ακόμα να ξοδέψω Έχω και τα λάθη μου μάζι μου. Κοιτάζω τα φεγγάρια που περνάνε Κι ακούω τη μοναξία μου να μιλά Στείλε μας ψηλά, μου λένε τα φτερά μου Μα καρδιά μου εσύ λύγισες ξάνα, σήμερα. Τι φοβηθηκες ψυχή μου Που θα μείνω μοναχή μου; Ή το δρόμο που θα ταξιδέψω; Έχω τόσο πόνο ακόμα να ξοδέψω Έχω και τα λάθη μου μάζι μου. Πάντα έβαζα στην άκρη Το περίσσευμα απ’το δάκρυ Να ζεσταίνει της καρδιάς το κρύο Πάντα είχα φυλαγμένο ένα αντίο Να το ρίχνω στου καιρού την άκρη. Eu olho para os barcos que passam E ao longo dos afetos naufrágio Olhando para outra terra, pedindo outras terras Meu sonho velho em outro exílio sai Eu penso que gritam meu nome e escuto meu coração bater vamos para longe, me chamam meus sonhos Mas meu coração dobra de novo hoje O que teme a minha alma Onde ficará minha solidão? Ou a maneira como vou viajar? Eu tenho tanta dor ainda a gastar Eu e os meus erros comigo. Eu vejo as luas que passam e escuto a minha solidão que fala me leva ao alto, me chama para as minhas asas mas no meu coração você fala de novo hoje O que teme a minha alma Que eu vou ficar sozinha? Ou o caminho que eu vou levar? Eu ainda tenho tanta dor de passar por E eu tenho meus erros comigo também. Eu sempre à esquerda para a extremidade A esquerda sobre as lágrimas Para aquecer o frio do coração Eu sempre tinha guardado um adeus Para jogar no final do tempo.    Marco Aurelio Funchal, Marco Aurelio Funchal